خبرنگاری؛ شغل یا هنر
تاریخ انتشار : جمعه ۱۶ مرداد ۱۳۹۴ ساعت ۲۳:۲۳
کد مطلب: 24834
 
هر ساله با فرا رسیدن روز خبرنگار حرفهای بسیاری درباره حرفه خبرنگاری از سوی مقام های سیاسی ، مدیران، و مسئولان زده می شود اما به نظر صاحب این قلم مهمترین موضوع در این رابطه بازتعریف این حرفه است.
هر ساله با فرا رسیدن روز خبرنگار حرفهای بسیاری درباره حرفه خبرنگاری از سوی مقام های سیاسی ، مدیران، و مسئولان زده می شود اما به نظر صاحب این قلم مهمترین موضوع در این رابطه بازتعریف این حرفه است.
 

شنبه 17 مرداد روز خبرنگار است. روزی که به مناسبت گرامیداشت شهادت مظلومانه محمود صارمی در مزار شریف به دست طالبان، نامگذاری شد.

خبرنگاری را بسیاری یک شغل می دانند که برای کسب درآمد جهت گذران زندگی و هزینه های خانواده هاست اما به زعم من این تصور ابتدایی از این حرفه است.

خبرنگاری نه یک شغل بلکه هنر است. فارغ از اینکه یک خبرنگار ماهیانه از این شغل به چه میزان کسب درآمد می کند باید بگویم مؤلفه هایی که برای یک شغل در نظر گرفته می شود برای حرفه خبرنگاری صدق نمی کند.

زمانی که فردی احساس کند یک شغل کفاف زندگی روزمره اش را نمی دهد آن را رها می کند. زمانی که مشخص بشود که مشّقات یک حرفه از مزایای آن بیشتر است فرد آن را رها می کند و زمانی که احساس شود به واسطه داشتن شغلی فرد یا افراد مشغول در آن باید شبانه روز در خدمت نهاد یا سازمان خود باشند بطور قطع آنها به تدریج فرسوده شده و از آن کناره گیری می کنند . بالاخره اینکه اگر کسی متوجه شود شغلی که او دارد ممکن است جانش را به خطر بیندازد بدون شک از آن گریزان خواهد شد اما در هنر خبرنویسی و خبرنگاری چنین نگاهی حس نمی شود یکی از نمونه های بارز آن شهادت صارمی مظلوم، به دست تروریستهای طالبان بود.

امروزه خبرنگاران از درآمد کافی برای تامین زندگی برخوردار نیستند، بسیاری از آنها از فاقد بیمه هستند بسیاری بصورت شبانه روزی سرگرم اطلاع رسانی هستند که بالطبع این مسئله بر زندگی روزمره و عادی آنها در کنار خانواده تاثیر می گذارد تعداد معدودی از خبرنگاران از مسکن شخصی برخورار هستند با این وجود آنها با عشق و علاقه به کار خود در امر خطیر اطلاع رسانی ادامه می دهند. این موارد نشان می دهد که خبرنگاری با مولفه هایی که برای یک شغل بر شمرده می شود تطابق ندارد.

بدون شک با اوصافی که گفته شده خبرنگاری هنری آمیخته با عشق است. همچنین هنر از آن جهت برای خبرنگاری برازنده است که تابع آموخته های آکادمیک صرف نیست. یعنی اینطور نیست که کسی که در دانشکده ارتباطات و روزنامه نگاری درس خوانده الزاما خبرنگار موفقی است بلکه علاوه بر شمی که دارندگان این شغل باید از آن برخوردار باشند از ظرافت هایی نیز باید بهره مند باشند تا بتوانند به نحو احسن از عهده آن بر آینده که این ظرافت ها نهفته در یک هنر است.

امروزه در جامعه ما، بسیاری از روزنامه نگاران و خبرنگاران موفق از میان کسانی هستند که دوره های درسی خبرنگاری را نگذرانده اند بلکه به واسطه علاقه ای که آنها به این هنر داشتند به سوی آن جذب شده اند و به همین دلیل یعنی اختیاری بودن انتخاب این شغل، آنها را در مرتبه های بالاتر در این هنر قرار داده است. این افراد با ورود به این حوزه و آموزش برخی از فنون و مقدمات و پایه های آن، جسارتهایی را کسب می کنند که بیشتر در حوزه هنر قابل تفسیر است تا در حوزه فرهنگی.

موارد فوق برای معرفی خبرنگاری بعنوان یک هنر، زمانی پیچیده تر می شود که بدانیم در کشور ما یک خبرنگار علاوه بر رسالت اطلاع رسانی، وظیفه خطیر دیگری نیز بر عهده دارد و آن اینکه گزک دست بدخواهان منافع ملی ندهد و به خوبی از دست آوردهای نسل های گذشته مراقبت کند.

حسین امیری

 
Share/Save/Bookmark